56_2025-2026/37 - Demande d'enquête parlementaire sur les abandons forcés et les adoptions illégales nationales et transfrontalières

• -Geachte Voorzitter, geachte leden van de Kamer,
• -Op 17 november 2025 heb ik u reeds geïnformeerd over mijn dossier en de structurele wantoestanden rond gedwongen adopties.
• -Op 4 december 2025 ontving ik uw officiële bevestiging dat mijn schrijven werd doorgestuurd naar de Commissie voor Justitie.
• -Met dit verzoekschrift leg ik formeel mijn dossier neer, samen met een vraag tot grondig parlementair onderzoek, omdat mijn persoonlijke geschiedenis geen individueel incident is, maar een bewijsstuk van een systemisch probleem dat decennialang werd genegeerd, verzwegen en administratief toegedekt.
• -1. Mijn dossier: De wissing van François Pierre (1981)
• -Adoptio sine consensu — adoptie zonder toestemming.
• -Identitas deletur — identiteit gewist.
• -Mijn dossier toont een volledig georganiseerde, grensoverschrijdende adoptie zonder toestemming van de biologische moeder, uitgevoerd binnen een netwerk van:
• -• religieuze instellingen
• -• erkende adoptiediensten
• -• medische structuren
• -• administratieve diensten
• -• en een overheid die naliet te controleren
• -1.1. Geboorte en grensovergang (13 april 1981, Duinkerke)
• -• Geboorte in Clinique du Chapeau Rouge.
• -• Medisch verslag pas 15 dagen later opgesteld.
• -• Vermoedens van transport vanuit België door religieuze zusters.
• -• De moeder werd vermoedelijk misleid en mogelijk verteld dat haar kind overleden was.
• -• Geen correcte registratie, geen transparantie, geen wettige procedure.
• -1.2. Overbrenging naar België en ziekenhuisfase (13 april – 15 mei 1981)
• -• Ik verbleef sinds de dag van geboorte in een ziekenhuis in Kortrijk (Onze-Lieve-Vrouwehospitaal).
• -• Mijn adoptieouders betaalden alle medische kosten, zelfs retroactief.
• -• De geboorteaankondiging vermeldt: “Bij ons op 15 mei 1981”.
• -1.3. Adoptie vóór wettelijkheid (27 april 1981)
• -• De adoptiedienst verklaarde dat ik vanaf mijn geboorte ten laste kwam van het gezin Manhaeghe.
• -• Dit gebeurde vóór inschrijving bij Vreemdelingenzaken en vóór fysieke overdracht.
• -• Dit toont een voorafname zonder juridische basis.
• -1.4. Aanstelling advocaat (8–14 mei 1981)
• -• Advocaat Baekelandt werd aangesteld door de adoptiedienst, niet door mijn adoptieouders.
• -• Hij vroeg om een “copie certifiée conforme”, wat bevestigt dat men werkte zonder officiële geboorteakte.
• -1.5. Familieraad Harelbeke (10 juni 1981)
• -• Alle leden waren verbonden aan adoptiediensten.
• -• Geen onafhankelijke raad, geen controle, geen vertegenwoordiging van de biologische moeder.
• -1.6. Inschrijving Vreemdelingenzaken (11 mei 1981)
• -• Officiële inschrijving gebeurde pas vele maanden na mijn verblijf in België.
• -• In 1982 vroeg Justitie hoe ik het land was binnengekomen.
• -• Er kwam geen antwoord.
• -1.7. Homologatie adoptie (25 november 1981)
• -• Termijn van zes maanden genegeerd.
• -• Geboorteakte onvolledig.
• -• Voogdij door B. Accou werd nooit officieel vermeld, maar blijkt uit correspondentie.
• -1.8. Financiële verplichtingen en verborgen betalingen
• -• Officiële bijdrage van 2% van het inkomen.
• -• Extra betaling aan adoptievzw Oostende/Roeselare zonder kwitanties.
• -• Geen transparantie, geen controle.
• -1.9. Administratieve wissing (20–21 januari 1982)
• -• Nieuwe identiteit gecreëerd.
• -• Franse geboorteakte gecorrigeerd.
• -• Originele identiteit gewist.
• -2. Structurele patronen (overeenkomstig het verzoekschrift van Mevr. Marleen Adriaens)
• -Mijn dossier bevestigt dezelfde patronen die reeds door Mevr. Adriaens werden aangekaart:
• -• Illegale grensoverschrijdende adopties van Franse baby’s.
• -• Kindersmokkel via moederhuizen en adoptiediensten.
• -• Geen controle door NWK, Kind en Gezin of ONE.
• -• Geen respect voor respijttermijnen.
• -• Familieraden samengesteld uit personeel van adoptiediensten.
• -• Administratieve herschrijving van identiteit.
• -• Financiële transacties zonder transparantie.
• -• Religieuze instellingen die dossiers beheerden, manipuleerden of verborgen.
• -• Overheid die naliet te controleren, te sanctioneren of te beschermen.
• -3. Structurele noden
• -De huidige hulpverlening is:
• -• versnipperd
• -• onderbemand
• -• niet transparant
• -• niet afgestemd op slachtoffers
• -• selectief in erkenning
• -• administratief in plaats van menselijk
• -Slachtoffers sterven ondertussen door wanhoop en gebrek aan erkenning.
• -3.1. Wachtlijsten Afstammingscentrum: twee jaar of langer, zonder transparantie
• -Het Afstammingscentrum werkt met wachtlijsten die in de praktijk oplopen tot minstens twee jaar.
• -Slachtoffers weten niet waar ze zich op deze lijst bevinden, er is geen systeem om hun positie op te volgen, en er bestaat geen transparant criterium voor volgorde of prioriteit.
• -Er zijn bovendien aanwijzingen dat personen worden voorgetrokken, wat leidt tot ongelijkheid en willekeur.
• -3.2. Onverenigbare functies en gebrek aan juridische expertise bij VCA
• -Het Vlaams Centrum voor Adoptie (VCA) stelt onderzoekers aan die tegelijkertijd werkzaam zijn binnen het Afstammingscentrum.
• -Dit creëert een onverenigbaarheid van functies, verhoogt de werkdruk en verlengt de wachttijden.
• -Geen van de onderzoekers beschikt over juridische expertise of gerechtelijke bevoegdheid om dossiers te analyseren, te corrigeren of te vervolledigen.
• -Voor een problematiek die draait rond identiteitswissing en mogelijke schendingen van mensenrechten, is dit een fundamenteel tekort.
• -3.3. Onvoldoende ondersteuning door Steunpunt Adoptie
• -Het Steunpunt Adoptie heeft als opdracht slachtoffers te ondersteunen, maar in de praktijk blijkt dit onvoldoende.
• -Slachtoffers moeten mailen om een gesprek van tien minuten te krijgen, vaak pas weken of maanden later.
• -Dit kan niet beschouwd worden als psychologische ondersteuning, noch als trauma sensitieve begeleiding.
• -3.4. Wat nodig is
• -Er is nood aan een fundamenteel ander hulpmodel, dat slachtoffers niet langer opzadelt met bijkomende administratieve lasten, emotionele herhaling of eindeloze wachttijden. Concreet betekent dit:
• -• voldoende psychologische hulp, gratis en toegankelijk
• -• transparante opvolging van wachtlijsten
• -• één centrale toegangspoort waar slachtoffers hun verhaal slechts één keer moeten doen
• -• een systeem waarbij professionals het werk overnemen, in plaats van slachtoffers die telkens opnieuw moeten mailen, bellen, herhalen en vechten
• -• een model dat trauma sensitief, menselijk en efficiënt is
• -4. Mijn verzoek
• -4.1. Een parlementair onderzoek te openen naar:
• -• gedwongen afstand, illegale binnenlandse adopties en grensoverschrijdende adopties
• -• de administratieve wissing van identiteiten
• -• de betrokkenheid van moederhuizen, adoptiediensten, religieuze congregaties en overheidsinstanties
• -• de financiële stromen binnen adoptiediensten en gelieerde organisaties
• -• de structurele nalatigheid van NWK, Kind en Gezin, ONE en Justitie
• -• de rol van Belgische instellingen bij de overbrenging van Franse baby’s, die volgens Franse autoriteiten onder staatsbescherming vielen
• -En aanvullend:
• -• aanwijzingen van mogelijke massagraven of niet geregistreerde kinderbegrafenissen
• -• vergelijkbare onderzoeken zoals uitgevoerd in Canada en Ierland
• -• de noodzaak om in België een gelijkwaardig, onafhankelijk en transparant onderzoek te voeren
• -4.2. Toegang tot alle relevante archieven te verzekeren
• -• moederhuizen
• -• congregaties
• -• adoptiediensten
• -• rechtbanken
• -• administraties
• -• Franse autoriteiten (m.b.t. anonieme geboortes)
• -4.3. Een structureel hulpmodel te creëren
• -• één centraal aanspreekpunt
• -• gratis psychologische hulp
• -• samenwerking tussen diensten
• -• transparantie en opvolging
• -4.4. De rol van de bisdommen en religieuze instellingen
• -In talrijke dossiers, waaronder het mijne, blijkt dat religieuze instellingen en bisdommen een historische rol hebben gespeeld in de organisatie, uitvoering of administratieve afhandeling van gedwongen afstand en adoptie.
• -Slachtoffers ervaren tot op vandaag een gebrek aan erkenning, transparantie en verantwoordelijkheid vanuit deze instellingen.
• -Daarom verzoek ik de Kamer om in het kader van een parlementair onderzoek:
• -• te onderzoeken welke rol bisdommen en religieuze congregaties speelden in de totstandkoming en uitvoering van adopties
• -• te bepalen op welke wijze deze instellingen kunnen worden verplicht tot erkenning van slachtoffers en tot het aanleveren van volledige informatie
• -• te onderzoeken hoe zij kunnen bijdragen aan herstelmaatregelen, waaronder morele erkenning, toegang tot archieven en deelname aan schadeherstelprogramma’s
• -Dit is noodzakelijk om slachtoffers niet opnieuw te belasten met de verantwoordelijkheid om zelf erkenning af te dwingen, en om historische verantwoordelijkheid om te zetten in daadwerkelijke ondersteuning en herstel.
• -
• -5. Slot
• -Mijn dossier is geen uitzondering.
• -Het is een bewijs van een systeem dat decennialang kinderen, moeders en gezinnen heeft beschadigd.
• -Ik vraag geen symboliek.
• -Ik vraag waarheid, transparantie en gerechtigheid.
• -Fiat veritas, etsi caelum ruat.
• -Laat de waarheid geschieden, al stort de hemel in.
• -Met de meeste hoogachting,
• -Tom Manhaeghe
• erkende adoptiediensten
• medische structuren
• administratieve diensten
• en een overheid die naliet te controleren

1.1. Geboorte en grensovergang (13 april 1981, Duinkerke)

• Geboorte in Clinique du Chapeau Rouge.
• Medisch verslag pas 15 dagen later opgesteld.
• Vermoedens van transport vanuit België door religieuze zusters.
• De moeder werd vermoedelijk misleid en mogelijk verteld dat haar kind overleden was.
• Geen correcte registratie, geen transparantie, geen wettige procedure.

1.2. Overbrenging naar België en ziekenhuisfase (13 april – 15 mei 1981)

• Ik verbleef sinds de dag van geboorte in een ziekenhuis in Kortrijk (Onze-Lieve-Vrouwehospitaal).
• Mijn adoptieouders betaalden alle medische kosten, zelfs retroactief.
• De geboorteaankondiging vermeldt: “Bij ons op 15 mei 1981”.

1.3. Adoptie vóór wettelijkheid (27 april 1981)

De adoptiedienst verklaarde dat ik vanaf mijn geboorte ten laste kwam van het gezin Manhaeghe.

• Dit gebeurde vóór inschrijving bij Vreemdelingenzaken en vóór fysieke overdracht.
• Dit toont een voorafname zonder juridische basis.

1.4. Aanstelling advocaat (8–14 mei 1981)

• Advocaat Baekelandt werd aangesteld door de adoptiedienst, niet door mijn adoptieouders.
• Hij vroeg om een “copie certifiée conforme”, wat bevestigt dat men werkte zonder officiële geboorteakte.

1.5. Familieraad Harelbeke (10 juni 1981)

• Alle leden waren verbonden aan adoptiediensten.
• Geen onafhankelijke raad, geen controle, geen vertegenwoordiging van de biologische moeder

1.6. Inschrijving Vreemdelingenzaken (11 mei 1981)

• Officiële inschrijving gebeurde pas vele maanden na mijn verblijf in België.
• In 1982 vroeg Justitie hoe ik het land was binnengekomen.
• Er kwam geen antwoord.

1.7. Homologatie adoptie (25 november 1981)

• Termijn van zes maanden genegeerd.
• Geboorteakte onvolledig.
• Voogdij door B. Accou werd nooit officieel vermeld, maar blijkt uit correspondentie

1.8. Financiële verplichtingen en verborgen betalingen

• Officiële bijdrage van 2% van het inkomen.
• Extra betaling aan adoptievzw Oostende/Roeselare zonder kwitanties.
• Geen transparantie, geen controle.

1.9. Administratieve wissing (20–21 januari 1982)

• Nieuwe identiteit gecreëerd.
• Franse geboorteakte gecorrigeerd.
• Originele identiteit gewist.

2. Structurele patronen (overeenkomstig het verzoekschrift van Mevr. Marleen Adriaens)

Mijn dossier bevestigt dezelfde patronen die reeds door Mevr. Adriaens werden aangekaart:

• Illegale grensoverschrijdende adopties van Franse baby’s.
• Kindersmokkel via moederhuizen en adoptiediensten.
• Geen controle door NWK, Kind en Gezin of ONE.Geen respect voor respijttermijnen.
• Familieraden samengesteld uit personeel van adoptiediensten.
• Administratieve herschrijving van identiteit.
• Financiële transacties zonder transparantie.
• Religieuze instellingen die dossiers beheerden, manipuleerden of verborgen.
• Overheid die naliet te controleren, te sanctioneren of te beschermen.

3. Structurele noden

De huidige hulpverlening is:

• versnipperd
• onderbemand
• niet transparant
• niet afgestemd op slachtoffers
• selectief in erkenning
• administratief in plaats van menselijk

Slachtoffers sterven ondertussen door wanhoop en gebrek aan erkenning.

3.1. Wachtlijsten Afstammingscentrum: twee jaar of langer, zonder transparantie

Het Afstammingscentrum werkt met wachtlijsten die in de praktijk oplopen tot minstens twee jaar.
Slachtoffers weten niet waar ze zich op deze lijst bevinden, er is geen systeem om hun positie op te volgen, en er bestaat geen transparant criterium voor volgorde of prioriteit.

Er zijn bovendien aanwijzingen dat personen worden voorgetrokken, wat leidt tot ongelijkheid en willekeur.

3.2. Onverenigbare functies en gebrek aan juridische expertise bij VCA

Het Vlaams Centrum voor Adoptie (VCA) stelt onderzoekers aan die tegelijkertijd werkzaam zijn binnen het Afstammingscentrum.
Dit creëert een onverenigbaarheid van functies, verhoogt de werkdruk en verlengt de wachttijden.

Geen van de onderzoekers beschikt over juridische expertise of gerechtelijke bevoegdheid om dossiers te analyseren, te corrigeren of te vervolledigen.
Voor een problematiek die draait rond identiteitswissing en mogelijke schendingen van mensenrechten, is dit een fundamenteel tekort.

3.3. Onvoldoende ondersteuning door Steunpunt Adoptie

Het Steunpunt Adoptie heeft als opdracht slachtoffers te ondersteunen, maar in de praktijk blijkt dit onvoldoende.
Slachtoffers moeten mailen om een gesprek van tien minuten te krijgen, vaak pas weken of maanden later.

Dit kan niet beschouwd worden als psychologische ondersteuning, noch als trauma‑sensitieve begeleiding.

3.4. Wat nodig is

Er is nood aan een fundamenteel ander hulpmodel, dat slachtoffers niet langer opzadelt met bijkomende administratieve lasten, emotionele herhaling of eindeloze wachttijden. Concreet betekent dit:

• voldoende psychologische hulp, gratis en toegankelijk
• transparante opvolging van wachtlijsten
• één centrale toegangspoort waar slachtoffers hun verhaal slechts één keer moeten doen
• een systeem waarbij professionals het werk overnemen, in plaats van slachtoffers die telkens opnieuw moeten mailen, bellen, herhalen en vechten
• een model dat trauma‑sensitief, menselijk en efficiënt is

4. Mijn verzoek

4.1. Een parlementair onderzoek te openen naar:

• gedwongen afstand, illegale binnenlandse adopties en grensoverschrijdende adopties
• de administratieve wissing van identiteiten
• de betrokkenheid van moederhuizen, adoptiediensten, religieuze congregaties en overheidsinstanties
• de financiële stromen binnen adoptiediensten en gelieerde organisaties
• de structurele nalatigheid van NWK, Kind en Gezin, ONE en Justitie
• de rol van Belgische instellingen bij de overbrenging van Franse baby’s, die volgens Franse autoriteiten onder staatsbescherming vielen

En aanvullend:

• aanwijzingen van mogelijke massagraven of niet‑geregistreerde kinderbegrafenissen
• vergelijkbare onderzoeken zoals uitgevoerd in Canada en Ierland
• de noodzaak om in België een gelijkwaardig, onafhankelijk en transparant onderzoek te voeren

4.2. Toegang tot alle relevante archieven te verzekerenmoederhuizen

• congregaties
• adoptiediensten
• rechtbanken
• administraties
• Franse autoriteiten (m.b.t. anonieme geboortes)

4.3. Een structureel hulpmodel te creëren

• gratis psychologische hulp
• samenwerking tussen diensten
• transparantie en opvolging

4.4. De rol van de bisdommen en religieuze instellingen

In talrijke dossiers, waaronder het mijne, blijkt dat religieuze instellingen en bisdommen een historische rol hebben gespeeld in de organisatie, uitvoering of administratieve afhandeling van gedwongen afstand en adoptie.
Slachtoffers ervaren tot op vandaag een gebrek aan erkenning, transparantie en verantwoordelijkheid vanuit deze instellingen.

Daarom verzoek ik de Kamer om in het kader van een parlementair onderzoek:

• te onderzoeken welke rol bisdommen en religieuze congregaties speelden in de totstandkoming en uitvoering van adopties
• te bepalen op welke wijze deze instellingen kunnen worden verplicht tot erkenning van slachtoffers en tot het aanleveren van volledige informatie
• te onderzoeken hoe zij kunnen bijdragen aan herstelmaatregelen, waaronder morele erkenning, toegang tot archieven en deelname aan schadeherstelprogramma’s

Dit is noodzakelijk om slachtoffers niet opnieuw te belasten met de verantwoordelijkheid om zelf erkenning af te dwingen, en om historische verantwoordelijkheid om te zetten in daadwerkelijke ondersteuning en herstel.

5. Slot

Mijn dossier is geen uitzondering.
Het is een bewijs van een systeem dat decennialang kinderen, moeders en gezinnen heeft beschadigd.

Ik vraag geen symboliek.
Ik vraag waarheid, transparantie en gerechtigheid.

Fiat veritas, etsi caelum ruat.
Laat de waarheid geschieden, al stort de hemel in.

Met de meeste hoogachting,
Tom Manhaeghe

• +

  Geachte Voorzitter, geachte leden van de Kamer,

  Op 17 november 2025 heb ik u reeds geïnformeerd over mijn dossier en de structurele wantoestanden rond gedwongen adopties.
  Op 4 december 2025 ontving ik uw officiële bevestiging dat mijn schrijven werd doorgestuurd naar de Commissie voor Justitie.

  Met dit verzoekschrift leg ik formeel mijn dossier neer, samen met een vraag tot grondig parlementair onderzoek, omdat mijn persoonlijke geschiedenis geen individueel incident is, maar een bewijsstuk van een systemisch probleem dat decennialang werd genegeerd, verzwegen en administratief toegedekt.

  1. Mijn dossier: De wissing van François Pierre (1981)

  Adoptio sine consensu — adoptie zonder toestemming.
  Identitas deletur — identiteit gewist.

  Mijn dossier toont een volledig georganiseerde, grensoverschrijdende adoptie zonder toestemming van de biologische moeder, uitgevoerd binnen een netwerk van:

  • religieuze instellingen
  • erkende adoptiediensten
  • medische structuren
  • administratieve diensten
  • en een overheid die naliet te controleren

  1.1. Geboorte en grensovergang (13 april 1981, Duinkerke)

  • Geboorte in Clinique du Chapeau Rouge.
  • Medisch verslag pas 15 dagen later opgesteld.
  • Vermoedens van transport vanuit België door religieuze zusters.
  • De moeder werd vermoedelijk misleid en mogelijk verteld dat haar kind overleden was.
  • Geen correcte registratie, geen transparantie, geen wettige procedure.

  1.2. Overbrenging naar België en ziekenhuisfase (13 april – 15 mei 1981)

  • Ik verbleef sinds de dag van geboorte in een ziekenhuis in Kortrijk (Onze-Lieve-Vrouwehospitaal).
  • Mijn adoptieouders betaalden alle medische kosten, zelfs retroactief.
  • De geboorteaankondiging vermeldt: “Bij ons op 15 mei 1981”.

  1.3. Adoptie vóór wettelijkheid (27 april 1981)

  De adoptiedienst verklaarde dat ik vanaf mijn geboorte ten laste kwam van het gezin Manhaeghe.

  • Dit gebeurde vóór inschrijving bij Vreemdelingenzaken en vóór fysieke overdracht.
  • Dit toont een voorafname zonder juridische basis.

  1.4. Aanstelling advocaat (8–14 mei 1981)

  • Advocaat Baekelandt werd aangesteld door de adoptiedienst, niet door mijn adoptieouders.
  • Hij vroeg om een “copie certifiée conforme”, wat bevestigt dat men werkte zonder officiële geboorteakte.

  1.5. Familieraad Harelbeke (10 juni 1981)

  • Alle leden waren verbonden aan adoptiediensten.
  • Geen onafhankelijke raad, geen controle, geen vertegenwoordiging van de biologische moeder

  1.6. Inschrijving Vreemdelingenzaken (11 mei 1981)

  • Officiële inschrijving gebeurde pas vele maanden na mijn verblijf in België.
  • In 1982 vroeg Justitie hoe ik het land was binnengekomen.
  • Er kwam geen antwoord.

  1.7. Homologatie adoptie (25 november 1981)

  • Termijn van zes maanden genegeerd.
  • Geboorteakte onvolledig.
  • Voogdij door B. Accou werd nooit officieel vermeld, maar blijkt uit correspondentie

  1.8. Financiële verplichtingen en verborgen betalingen

  • Officiële bijdrage van 2% van het inkomen.
  • Extra betaling aan adoptievzw Oostende/Roeselare zonder kwitanties.
  • Geen transparantie, geen controle.

  1.9. Administratieve wissing (20–21 januari 1982)

  • Nieuwe identiteit gecreëerd.
  • Franse geboorteakte gecorrigeerd.
  • Originele identiteit gewist.

  2. Structurele patronen (overeenkomstig het verzoekschrift van Mevr. Marleen Adriaens)

  Mijn dossier bevestigt dezelfde patronen die reeds door Mevr. Adriaens werden aangekaart:

  • Illegale grensoverschrijdende adopties van Franse baby’s.
  • Kindersmokkel via moederhuizen en adoptiediensten.
  • Geen controle door NWK, Kind en Gezin of ONE.Geen respect voor respijttermijnen.
  • Familieraden samengesteld uit personeel van adoptiediensten.
  • Administratieve herschrijving van identiteit.
  • Financiële transacties zonder transparantie.
  • Religieuze instellingen die dossiers beheerden, manipuleerden of verborgen.
  • Overheid die naliet te controleren, te sanctioneren of te beschermen.

  3. Structurele noden

  De huidige hulpverlening is:

  • versnipperd
  • onderbemand
  • niet transparant
  • niet afgestemd op slachtoffers
  • selectief in erkenning
  • administratief in plaats van menselijk

  Slachtoffers sterven ondertussen door wanhoop en gebrek aan erkenning.

  3.1. Wachtlijsten Afstammingscentrum: twee jaar of langer, zonder transparantie

  Het Afstammingscentrum werkt met wachtlijsten die in de praktijk oplopen tot minstens twee jaar.
  Slachtoffers weten niet waar ze zich op deze lijst bevinden, er is geen systeem om hun positie op te volgen, en er bestaat geen transparant criterium voor volgorde of prioriteit.

  Er zijn bovendien aanwijzingen dat personen worden voorgetrokken, wat leidt tot ongelijkheid en willekeur.

  3.2. Onverenigbare functies en gebrek aan juridische expertise bij VCA

  Het Vlaams Centrum voor Adoptie (VCA) stelt onderzoekers aan die tegelijkertijd werkzaam zijn binnen het Afstammingscentrum.
  Dit creëert een onverenigbaarheid van functies, verhoogt de werkdruk en verlengt de wachttijden.

  Geen van de onderzoekers beschikt over juridische expertise of gerechtelijke bevoegdheid om dossiers te analyseren, te corrigeren of te vervolledigen.
  Voor een problematiek die draait rond identiteitswissing en mogelijke schendingen van mensenrechten, is dit een fundamenteel tekort.

  3.3. Onvoldoende ondersteuning door Steunpunt Adoptie

  Het Steunpunt Adoptie heeft als opdracht slachtoffers te ondersteunen, maar in de praktijk blijkt dit onvoldoende.
  Slachtoffers moeten mailen om een gesprek van tien minuten te krijgen, vaak pas weken of maanden later.

  Dit kan niet beschouwd worden als psychologische ondersteuning, noch als trauma‑sensitieve begeleiding.

  3.4. Wat nodig is

  Er is nood aan een fundamenteel ander hulpmodel, dat slachtoffers niet langer opzadelt met bijkomende administratieve lasten, emotionele herhaling of eindeloze wachttijden. Concreet betekent dit:

  • voldoende psychologische hulp, gratis en toegankelijk
  • transparante opvolging van wachtlijsten
  • één centrale toegangspoort waar slachtoffers hun verhaal slechts één keer moeten doen
  • een systeem waarbij professionals het werk overnemen, in plaats van slachtoffers die telkens opnieuw moeten mailen, bellen, herhalen en vechten
  • een model dat trauma‑sensitief, menselijk en efficiënt is

  4. Mijn verzoek

  4.1. Een parlementair onderzoek te openen naar:

  • gedwongen afstand, illegale binnenlandse adopties en grensoverschrijdende adopties
  • de administratieve wissing van identiteiten
  • de betrokkenheid van moederhuizen, adoptiediensten, religieuze congregaties en overheidsinstanties
  • de financiële stromen binnen adoptiediensten en gelieerde organisaties
  • de structurele nalatigheid van NWK, Kind en Gezin, ONE en Justitie
  • de rol van Belgische instellingen bij de overbrenging van Franse baby’s, die volgens Franse autoriteiten onder staatsbescherming vielen

  En aanvullend:

  • aanwijzingen van mogelijke massagraven of niet‑geregistreerde kinderbegrafenissen
  • vergelijkbare onderzoeken zoals uitgevoerd in Canada en Ierland
  • de noodzaak om in België een gelijkwaardig, onafhankelijk en transparant onderzoek te voeren

  4.2. Toegang tot alle relevante archieven te verzekerenmoederhuizen

  • congregaties
  • adoptiediensten
  • rechtbanken
  • administraties
  • Franse autoriteiten (m.b.t. anonieme geboortes)

  4.3. Een structureel hulpmodel te creëren

  • gratis psychologische hulp
  • samenwerking tussen diensten
  • transparantie en opvolging

  4.4. De rol van de bisdommen en religieuze instellingen

  In talrijke dossiers, waaronder het mijne, blijkt dat religieuze instellingen en bisdommen een historische rol hebben gespeeld in de organisatie, uitvoering of administratieve afhandeling van gedwongen afstand en adoptie.
  Slachtoffers ervaren tot op vandaag een gebrek aan erkenning, transparantie en verantwoordelijkheid vanuit deze instellingen.

  Daarom verzoek ik de Kamer om in het kader van een parlementair onderzoek:

  • te onderzoeken welke rol bisdommen en religieuze congregaties speelden in de totstandkoming en uitvoering van adopties
  • te bepalen op welke wijze deze instellingen kunnen worden verplicht tot erkenning van slachtoffers en tot het aanleveren van volledige informatie
  • te onderzoeken hoe zij kunnen bijdragen aan herstelmaatregelen, waaronder morele erkenning, toegang tot archieven en deelname aan schadeherstelprogramma’s

  Dit is noodzakelijk om slachtoffers niet opnieuw te belasten met de verantwoordelijkheid om zelf erkenning af te dwingen, en om historische verantwoordelijkheid om te zetten in daadwerkelijke ondersteuning en herstel.

  5. Slot

  Mijn dossier is geen uitzondering.
  Het is een bewijs van een systeem dat decennialang kinderen, moeders en gezinnen heeft beschadigd.

  Ik vraag geen symboliek.
  Ik vraag waarheid, transparantie en gerechtigheid.

  Fiat veritas, etsi caelum ruat.
  Laat de waarheid geschieden, al stort de hemel in.

  Met de meeste hoogachting,
  Tom Manhaeghe