56_2025-2026/110 - Bescherm langdurig zieken +10j ipv uitroken

Met deze petitie wil ik een harde, pijnlijke realiteit aankaarten die in de beleidsnota's en activeringscijfers van de regering steevast wordt genegeerd. Het gaat over de grote groep Belgen die al meer dan 10 jaar officieel erkend is met een arbeidsongeschiktheid van minstens 66%.

Wie na een decennium van zware, chronische ziekte of handicap nog steeds in dit statuut zit, geneest niet plotseling door een administratieve pennentrek of een strenger re-integratietraject. Wonderen bestaan niet in de geneeskunde, en zeker niet op commando van de begroting.

Mag ik uw dringende aandacht vragen voor de destructieve gevolgen van het huidige beleid:

Dit beleid helpt geen mensen; dit beleid vernietigt gezinnen en kost letterlijk mensenlevens.

Wanneer de regering spreekt over de "aanpak van langdurig zieken", baseren zij zich op mensen die 1 of 2 jaar thuiszitten, vaak nog met een contract bij een werkgever. Die groep is te re-integreren. Maar iemand die al 10 jaar uit het arbeidscircuit is, activeer je niet meer. De arbeidsmarkt is simpelweg niet klaar voor iemand die na elke 45 minuten werken verplicht moet liggen en rusten.

De wetgeving moet worden aangepast voor nieuwe, jonge gevallen door hen vanaf dag één intensief te begeleiden. Zij die al meer dan 10 jaar vechten tegen hun eigen lichaam, moeten met rust gelaten worden.

Absolute bescherming na 10 jaar: Een definitieve en onvoorwaardelijke vrijstelling van gedwongen activerings- en herbeoordelingstrajecten voor iedereen die al meer dan 10 jaar erkend is met +66% arbeidsongeschiktheid.

Geen straf op goede wil: Een wettelijk verbod op het schrappen van een invaliditeitsuitkering louter omdat een patiënt zélf het initiatief neemt om via GTB of een proeftraject te kijken wat de mogelijkheden zijn. Vrijwillige re-integratie moet áltijd onder 100% behoud van de uitkering gebeuren.

Stop de doorverwijzing naar de werkloosheid: Stop met het misbruiken van de degressiviteit en de 2-jaarslimiet in de werkloosheid om chronisch zieken financieel uit te roken.

Erkenning van de gezinssituatie: Pas de wetgeving aan zodat partners van chronisch zieken niet financieel gestraft worden (waardoor alle steun wegvalt), terwijl de vaste lasten wel gebaseerd zijn op het behoud van die woning.

2. De arbeidsmarkt is een utopie na 10 jaar invaliditeit

Het is een gevaarlijke illusie van de regering om te denken dat iemand die door een zware medische realiteit al tien jaar buiten het arbeidscircuit staat, nog een reële kans maakt op de huidige, hypercompetitieve arbeidsmarkt. De fysieke en mentale drempels zijn na zo'n lange periode onoverbrugbaar geworden. Bedrijven staan niet te springen om werknemers met een medische historiek van tien jaar en een blijvende ongeschiktheid van 66%. Activeringstrajecten voor deze specifieke groep zijn geen hulp, maar een vorm van psychologische terreur.

3. De tikkende klok richting armoede en wanhoop

Wanneer de overheid beslist om een langdurig zieke uit de invaliditeit te zetten — vaak op basis van een momentopname door een controlearts — stopt niet alleen de medische erkenning. Het start een tikkende tijdbom. Het schrappen van de invaliditeitsuitkering betekent het onmiddellijk stopzetten van een stabiel, menswaardig inkomen. Het negeren van de chronische aard van de ziekte lost de ziekte zelf niet op; het verplaatst het probleem louter van de sociale zekerheid naar de statistieken van de armoede.

4. De valstrik van de werkloosheid: Maximaal 2 jaar

Wie uit de invaliditeit wordt geduwd en niet meteen werk vindt (wat de logische realiteit is), valt terug op de werkloosheid. Maar ook daar is de bescherming uitgehold. Met de huidige regelgeving waarin de reguliere werkloosheidsuitkering in de tijd beperkt is tot maximaal 2 jaar, kijkt een zieke burger recht in de afgrond. Na die twee jaar stopt álles. Een chronisch zieke die na 10 jaar invaliditeit in de werkloosheid belandt, wordt zo in een recordtempo richting het leefloon of de totale financiële afhankelijkheid geduwd.

Conclusie

Het is gemakkelijk voor een regering om vanuit ivoren torens te beslissen dat de instroom in de invaliditeit moet dalen. Het is echter misdadig om te doen alsof mensen na tien jaar zware ziekte plotseling inzetbaar zijn. Wie chronisch ziek is, verdient bescherming en rust, geen administratieve klopjacht die eindigt in de financiële afgrond.

Mag ik oproepen dat de regering begint om personen die al meer dan 10 jaar erkend zijn met een invaliditeit van +66% definitief te beschermen tegen gedwongen activerings- en schrappingstrajecten.